Fenerbahçeli İsmail Yüksek'in evlendiği haberleri basında gözüme ilişti. Davullu zurnalı, baba evinden gelin almayla başlayan düğünden her bir ayrıntı çok bizden ve çok güzeldi. Helal olsun genç çiftimize... İsmail ve Esen çiftinin ailelerine de helal olsun ki, ne kadar güzel evlatlar yetiştirmişler. Düğünde İsmail Yüksek ve arkadaşlarının dansı, gelin hanımın zarafeti, gelinliğinin şıklığı ve farklı kulüplerden futbolcuları bir araya getirmesi yönüyle, sanki kendi oğlum varmış da oğlum evlenmiş kadar mutluluk hissettim. Çiçeği burnunda çiftimiz Esen-İsmail Yüksek çiftine gönülden mutluluklar diliyorum.

Ha bu arada, gelinliğin zarafeti çok hoşuma gitti. Demek ki neymiş, Demet!, dedim kendime bir kez daha; zarafet için çok abartılı, çok frapan, yok efendim bin kilo Swarovski taşlı olmaya gerek yokmuş. Sadeliğin muazzam derinliği ve zarafeti beni her zaman çok etkilemiştir.

Şimdi bu satırları yazınca, "Kız Demet, sen küçük aklınla, sanatçıların kıyafetinden mi dem vuracaksın?" derseniz, bana kalırsa eğer bir kızım olsaydı, ülkemizdeki şu ekran yüzleri, benim kıza ya da genç nesillere kötü örnek oluyorlar diye hiç düşünmezdim.

Diyelim ki farzımuhal, bizim ülkedeki dekolte sahneye çıkanları aldık, kaldırdık, koyduk bir kenara. Şimdi bizim genç nesilleri kötü örneklerden korumuş olduk mu? Dünyanın global bir köy olduğu gerçeğinden hareketle, dünyanın öbür ucundaki Shakira konserini bizim Erzincan Kemaliye'den canlı WhatsApp telefon görüşmesiyle anında izleyen Sudenaz'a ne demeli? Çünkü internetin girmediği ev, ocak kalmadığı günümüzde, dünyaca ünlü starın, bilmem nerede ki konser performansını Amerika-Kemaliye hattında canlı yayın paylaşmak yetmezmiş gibi, bir de Shakira'nın frapan kıyafetinin fotoğrafını bilmem kaç farklı açıdan çekip çekip Türkiye'deki 15 yaşındaki kuzeni Sudenaz'a yollayan gençlerimiz var, değil mi? Belki bir tanesi de bizim evdeki muazzam yetenekli evladımızdır. Gerçekten yeni nesil gençlerimiz, teknolojinin hızına yetişme konusunda bizden on kat daha yetenekliler.

Bir minik ayna tutalım mı bizim evdeki gençlerimize? Yani bizim çocuğumuza hangi sanatçılar kötü örnek oluyor? Sadece bizim ülkemizdekiler mi yoksa bir tık erişilebilirlikteki dünyadaki sanatçılar mı? Ya da uçsuz bucaksız internet dünyasındaki herkes ve her şey mi?

Hadi bizdeki "kötü örnek oluyor" dediklerimizi aldık, kaldırdık bizim ekranın önünden diyelim. Peki ya dünyanın ağzı torba değil ki büzelim! Çocuklarımızın ellerindeki ekranlarla dirsek temasları yüzünden, belki de karanlık bir karadelik! İnternetteki her şey ve herkes de, bir veya öbür yönüyle, yani sadece entarisi, fistanıyla değil; aklındaki, gizleyip çaktırmadan aktardığı sakıncalı düşünceleriyle de, çocuklarımıza kötü örnek oluyordur belki de zaten. Ama maalesef entari, fistan işin ete kemiğe bürünmüş, sadece somut, elle tutulan, gözle görülen, buzdağının görünen kısmı gibi herhalde.

Öyleyse saniyeler içinde dünyanın dört bir yanından, bizim evin odasında, yatağında uzanmış çocuklarımızın elindeki ekrana akan ve kötü örnek oluyor diye düşündüğümüz iğneden ipliğe her şeyi nasıl alıp kaldıracağız çocuklarımızın elinden? Çocuklarımızın ve hatta bizlerin elindeki ekranlarla, artık etle tırnak gibi, bedenle ruh gibiyiz. Günümüzün yadsınamaz ve kabul edilmesi gereken gerçeği bunlar. Bu gerçekle yaşamanın, baş etmenin ve bir sulha ermenin sancıları olabilir mi bütün bu yaşananlar?

Üstelik hepimizin bildiği gibi gençlerimiz, teknolojinin kucağına doğdukları gibi, her gün ebeveynleriyle geçirdikleri vakitten çok, ellerindeki ekran karşısında büyüyorlar. "Ayol Demet, sen bırak onu bunu da! Sahi kız, bu Amerika'dan Erzincan Kemaliye'ye yollanan o fotoğraftaki kıyafetin akıbeti ne oldu ki?" derseniz; şey canım, bizim Sudenaz Kemaliye'deki babaannesinin bahçesinde, yer minderinde sırt üstü uzanırken, o kıyafetten bir tane de kendisi için sipariş vermiş bile.

O zaman sanırım biz çocuklarımızı kötü örnek gördüğümüz ekran önündekilerden korumak istiyorsak, filtreyi her zaman Gülşen'in veya Hadise'nin entarisine, fistanına takamayacağımıza göre, kendi evlatlarımızın algılarındaki filtreleri temizlememiz daha iyi olabilir. Öyle ya, çocuklarımızın yanına bir jandarma da takamayacağımıza göre. İşler, sosyal medya okuryazarlığına; çocuklarımızın elindeki ekranları internet okuluna, Instagram okuluna dönüştürmeyi kaçınılmaz kılıyor herhâlde.

Eh, her şeyi sadece devletten beklemeyelim. Çünkü bana kalırsa yeniden yapılandırma tavandan değil, tabandan; yani bizim evden başlıyor. Çünkü okullardaki öğretmenlerimiz de, öncelikle sınırlı ders süresince, anasının avutamadığı 20-25 kadar öğrenciye fizik veya müzik öğretmek için maaş alıyor. Yani kendi çocuklarımız için, kolları sıvayıp iş başa düşüyor çoklukla sanırım.

Şimdi siz bana, "Kız, bana bak çok bilmiş Demet! Bekâra karı boşamak kolaymış. Sende çoluk çocuk yok, böyle at tut, bol keseden. Sana söylemek ucuz ve kolay tabii." derseniz, size saygı duyarım, hemen sizden özür dilerim...

Son olarak, Erzincan Üzümlü'deki Nusret Yılmaz Okulu'na selam olsun. Nusret amcam, "Çok laf yalansız olmaz." derdi. O zaman bu satırlarda yalan, yanlış bir şey yazdımsa, ne denirdi... Sürçülisan ettikse affola. Günümüzün gençlerine gelince, gençlerimiz çok dobra, çok candan. Eğer yeni teknolojilerden bir şey öğrenmek isterseniz çok iyiler; hemen gösterirler, yardımcı olurlar size. Daha çok sevelim evlatlarımızı. Sevginin eritemediği bir kalbe rastlamadım ben...